در آن دم کز فروغ روزگاران خلق را جز شب نصیبی نیست

ولرم و نرم، آتش‌مرده‌شمعی در شکاف معبدی متروک

به چشمان غریب مردمان خورشید پر نور است.

 

□

 

به سان سرنوشتی کز من‌اش قدمت بسی بیش است

دو چشمم بسته از دودی‌ست باز امشب

که می‌بارد ز مشعل‌های در دست کسی کز خود یقین دارد.

 

□

 

به صد امید...

هلاهل بود گر، چون شربتی شیرین فرو بردم

ز یأسی جاودانه تلخ شد کامم ولی افسوس

از آن نقشی که ماند از قهوه‌ی ترکی به جا آخر.

 

□

 

تمام کوچه‌های شهر من خاکی‌ست

و چشم مردمانش رنگ سرخاب است

ولی افسوس می‌دانم

که این سرخی ز خاک کوچه‌هایش نیست.